تجربهای مفید یا ریسکی بیثمر!؟
تجربهای مفید یا ریسکی بیثمر!؟
والیبال ایران در بازیهای همبستگی اسلامی
تیم ملی والیبال ایران در نخستین دیدار خود در بازیهای همبستگی کشورهای اسلامی با پیروزی سه بر دو مقابل بحرین کار خود را آغاز کرد؛ رقابتی که با وجود شور و هیجان آغاز آن، پرسشهای متعددی درباره ضرورت، هدف و ارزش واقعیاش در سطح ملی مطرح کرده است.
این تورنومنت که زیر نظر «فدراسیون ورزش همبستگی کشورهای اسلامی» برگزار میشود، در تقویم رسمی فدراسیون جهانی والیبال (FIVB) جایی ندارد؛ بنابراین هیچیک از نتایج و عملکرد تیمها در رنکینگ جهانی ثبت نخواهد شد. همین مسئله نخستین نقطهضعف رقابتهاست و باعث شده بسیاری از کارشناسان، حضور تیم ملی ایران را در چنین رویدادی اقدامی کمفایده و خارج از مسیر برنامههای اصلی تیم ملی بدانند.
نکته مهم دیگر، احتمال آسیبدیدگی بازیکنان تیم ملی الف است؛ بازیکنانی که در طول سال در تورنمنتهای رسمی و فشرده حضور دارند و استراحت کافی ندارند. کارشناسان معتقدند فدراسیون میتوانست به جای اعزام ترکیب اصلی، از تیمهای جوانان، نوجوانان یا سایر بازیکنان مستعد لیگ داخلی بهره ببرد تا ضمن کاهش ریسک مصدومیت مهرههای کلیدی، فرصت ارزشمندی برای تجربهاندوزی نسل بعدی والیبال ایران فراهم شود.
در این میان، بیتوجهی به دیدگاه کارشناسان والیبال کشور یکی از نکات چالشبرانگیز این تصمیم است. بسیاری از تحلیلگران پیش از اعزام تیم هشدار داده بودند که با توجه به غیررسمی بودن این بازیها و بیاثر بودن نتایج در ردهبندی جهانی، بهتر است ترکیبی آیندهنگر و آموزشی برای حضور در این رقابتها انتخاب شود.
نبود امتیاز رنکینگ، داوریهای بحثبرانگیز و سطح نابرابر تیمهای شرکتکننده، اعتبار این رقابتها را زیر سؤال برده است. با این حال، اگر نگاه واقعگرایانهتری داشته باشیم، میتوان گفت بازیهای همبستگی در صورت تصمیمگیری اصولی میتوانست به عنوان زمینهای برای محک نسل جدید، کشف استعدادهای تازه و ارزیابی عملکرد کادر فنی در شرایط مسابقه واقعی مفید باشد.
در نهایت، شاید مهمترین دستاورد حضور ایران در این تورنومنت نه مدال و قهرمانی، بلکه درسهایی درباره نحوه برنامهریزی، انتخاب ترکیب و نگاه آیندهمحور در مدیریت تیم ملی باشد ، نگاهی که برای حفظ جایگاه والیبال ایران در سطح جهانی ضروری است.